Dlaczego ,,z Przewiesia”? Ponieważ jest to miejsce łączące naszą rodzinę. Wieś Kartawików. Położona nad rzeką Wilią pod miasteczkiem Smorgonie, sześćdziesiąt kilometrów od Wilna, na terenie obecnej Białorusi. Nasza wieś – jak mówi moja córka, chociaż już nie mieszka w niej nikt z bliskiej rodziny. Stamtąd wyszliśmy i jesteśmy z tego bardzo dumni. Na przy wiejskim cmentarzyku prawie wszystkie mogiły z nazwiskiem Kartawik. Rodzinna wieś mojego stryja Piotra Kartawika i mojego ojca Jana Kartawika. Jak mówi, będąca w dobrym zdrowiu ich siostra Żenia – hodowaliśmy zawsze konie dla wojska i psy do polowań. Psy z czarnymi plecami – jak mi powiedział spotkany przeze mnie mieszkaniec Przewiesia, pamiętający doskonale mojego ojca i stryja. Pamiętam z opowieści ojca sceny z polowań z udziałem psów ciętych, wytrwałych, odważnych, których echo rozbrzmiewało w okolicznych lasach. W dorosłym życiu powróciłem do ogara. Długo szukałem niewysokiej suki, która da początek mojej hodowli. Polka z Huculskiej Łąki, najmniejszy szczeniak w miocie odpowiada dziś wzorcowi samca. Układana na tropowca przyniosła mi wiele zadowolenia na konkursach i polowaniach zbiorowych. Brakowało tylko tej iskry, tego czegoś co widziałem w opowieściach o psach z Przewiesia. Pierwszy miot A, to miot Polki z Aresem-Sokołem, ze Stadniny Cisowiec. Wyswatał ich sędzia pan Grzegorz Weron dając im opisy na wystawie w Legnickim Polu: Ares – piękny, wzorcowy przedstawiciel rasy i Polka – bardzo dobra suka, którą trzeba by pokryć typowym przedstawicielem rasy. Trzy szczeniaki. Jedna suka Awra w rękach myśliwego czynnie poluje. Wyjazdy na Białoruś w odwiedziny do kuzyna i ciotki Żeni. Setki kilometrów przejechanych po tym pięknym kraju w poszukiwaniu psów z czarnymi plecami. Po sowchozach, od myśliwego do myśliwego od Grodna przez Baranowicze, Lide, do Mińska. Adresy, telefony, zdjęcia. Skąd brał psy Piotr? Z informacji zebranych przez rodzinę z Białorusi, wziął je z okolic Zalesia blisko Smorgoni, z majątku Ogińskich. ,,Ateny północy”, jak nazywano posiadłość wybudowaną w latach 1802-1805. W pięknym zespole pałacowo-parkowym znalazła się strzelnica, zwierzyniec i oczywiście psiarnia. Michał Kleofas Ogiński, twórca poloneza ,,Pożegnanie Ojczyzny” trzymał przywiezione z ziem polskich ogary. Schyłek świetności Zalesia po wyprowadzeniu się w 1823 roku gospodarza, trwał do I Wojny. Pałac zamieniono w szpital. Psy trafiły do okolicznych gospodarstw, zamożniejszych domów oraz w ręce myśliwych. Z takiego domu oddalonego o osiem kilometrów od Zalesia, miał swoje psy Piotr Kartawik przed II Wojną. Z tego też gniazda zabrał ogary do Polski. Prawdopodobnie przy zamożnych domach na terenie Litwy były i inne ogary ale linia obecna w Polsce od 1959 roku przetrwała w Zalesiu Ogińskich, rozchodząc się po Białorusi. Z tych okolic, dzięki ogromnemu zaangażowaniu rodziny, przywiozłem w styczniu 2013 roku do kraju szczeniaki. Przegląd hodowlany w Rzeszowie w wieku piętnastu miesięcy, psy przeszły pomyślnie; podobnie jak ja, sędziowie eksterieru wpisem do KW widzą w tych psach ogary. Rudy i Vik czynnie polują. Po spotkaniu z dzikiem Rudy swą zajadłość do zwierza przypłacił siedemnastoma szwami. Vik bardziej opanowany układany jest na tropowca. Ten pies został ojcem drugiego miotu Polki. Sprowadzone psy to bracia. Mocne i duże. W końcu października 2013 roku przywiozłem z Białorusi sukę o imieniu Wilia. 27 września 2014 roku pomyślnie przeszła przegląd hodowlany we Wrocławiu. To jest ta moja iskra. W Wilii zobaczyłem tego ogara, o którym opowiadał mi ojciec; uparta i nieustępliwa, wytrwale głosząca na gorącym tropie, rozsądna przy dziku i miła w obcowaniu z ludźmi. Jak dalej potoczą się losy hodowli ,,Z Przewiesia”? Mam nadzieję, że swoje oparcie hodowla znajdzie na psach użytkowych sprowadzonych z Białorusi. Trzonem hodowli zostaną ogary dobrze sprawdzone na polowaniach. Jak będzie naprawdę – czas pokaże. Moim osobistym sukcesem, jest akceptacja rodziny i jej pomoc w realizacji mojej pasji. Wszystkim zaangażowanym w rasę Ogar Polski oraz jej sympatykom życzę – Darz Bór !

Wojtek Kartawik, jesień 2014